Botswana – Van Okavango naar Chobe

Deel 3 van 3

Het derde en laatste deel van onze reis ging van de Okavango Delta naar de Chobe rivier. Twee bijzondere rivieren, allebei afkomstig uit Angola, maar met een totaal ander einde. De Okavango waaiert in Botswana uit tot een enorme delta, die nooit de zee bereikt maar langzaam verdwijnt in het zand van de Kalahari. De Chobe stroomt juist door naar de Zambezi, helemaal tot aan de Indische Oceaan. Na de droogte van de zoutpannen was het water nu overal: rivieren, moerassen en waterplaatsen vol leven. Onze route volgde beide rivieren: van de delta van de Okavango naar de oevers van de Chobe, met als toetje de Victoria Falls.

Kijk op Polarsteps voor onze exacte route.

De gouden tip van Maun

Voor we de wildernis weer in gingen, sloegen we in Maun flink in. Onze gouden tip: The Meat Boys, een groothandel waar het vlees op maat wordt gesneden terwijl je erbij staat. T-bone, rumsteak, kip en lamskoteletjes: we hebben volop gebraaid en gesmuld!

Onze eerste stop lag een uurtje buiten Maun, aan de uitlopers van de Okavango Delta. Onderweg reden we over een gammel houten bruggetje en maakten we onze eerste watercrossing. Best spannend, want je hebt geen idee hoe diep en kleiig het water is.

Dieper de Okavango Delta in

Onze volgende stop lag binnen Moremi Game Reserve, bij North Gate aan de Khwai-rivier. Om daar te komen, moesten we het reservaat van zuid naar noord doorkruisen: via South Gate, over hobbelige zandwegen, dwars door het park. Die gates zijn overigens geen echte poorten, want er zijn hier geen hekken: het zijn recepties waar je het parkgeld betaalt.

Moremi beslaat ongeveer een derde van de Okavango Delta. Het reservaat is een mix van water en land: lagunes en overstroomde graslanden, afgewisseld met droge eilanden en mopanebossen. Daardoor vind je er zowel nijlpaarden en krokodillen als olifanten, leeuwen en luipaarden.

We keken er allemaal erg naar uit, de kinderen wel met een gezonde dosis spanning. We hadden immers allerlei wilde verhalen gehoord over dieren op de campings. Vrijwel meteen bij aankomst hadden we nijlpaarden in het vizier, voor de kinderen de allereerste keer. Voor het donker moest het kamp staan en het vuur branden, dus iedereen werkte flink door. En tijdens het avondeten bleek dat die wilde verhalen klopten. Opeens hoorden we geritsel, en in het licht van de zaklamp zagen we een gevlekte hyena. Hij liep rondjes om onze kampeerplek en kwam tot op een paar meter. Dat bracht ons toch even uit onze comfortzone. Het vervolg bekeken we vanuit onze tent op het dak. Die nacht hoorden we de hyena’s rondlopen en roepen. Heel apart.

Een mokorotocht mag in de delta natuurlijk niet ontbreken. Een mokoro is een smalle, traditionele kano die door een gids staand met een lange stok wordt voortgeduwd. Hiermee vaar je echt de delta in, via smalle kanaaltjes tussen het riet en de waterlelies. Zo dicht op het water, hoe mooi en rustgevend! Onderweg leerden we van alles over bloemen die ‘s nachts of juist overdag bloeien, planten die het water zuiveren, vogels en zelfs olifantenpoep. We zagen een familie nijlpaarden de rivier oversteken en halverwege mocht onze dochter de stok overnemen.

Achteraf gezien was het leuk geweest om wat langer in Moremi te blijven en nog een tweede plek in het reservaat aan te doen, zoals Xakanaxa of Third Bridge. Dat raden we zeker aan!

Chobe National Park

Bij North Gate verlieten we Moremi en reden we noordwaarts richting Chobe National Park. Chobe is het eerste nationale park van Botswana en wereldberoemd om zijn olifanten, hier leven er tienduizenden. Het park is ruim twee keer zo groot als Moremi. Ons eerste kamp sloegen we op in Savuti, in het droge zuidwesten van het park. Ons tweede lag in Linyanti, tussen de moerassen tegen de grens met Namibië.

De weg naar Savuti ging niet helemaal vlekkeloos. We kozen een kortere route, maar dat bleek de verkeerde. Dat hebben we geweten! We stuitten op zandduinen die we niet op kwamen, moesten ons door dichte begroeiing worstelen en liepen ook nog vast in het mulle zand. Uitgraven, rijplaten eronder en gas geven. Een prachtige route, maar zeker niet de makkelijkste en niet aan te raden!

In Savuti voelde het alsof we de jackpot wonnen: de Big Five waren compleet! De neushoorn hadden we al in Marakele gezien, de buffel bij Khwai en olifanten zagen we dagelijks. Op een vroege game drive met een gids kwamen daar de luipaard en de leeuw bij. Onze zoon spotte de luipaard, eerst op de grond en later in een boom. Even later zagen we een mannetjesleeuw op het karkas van een olifant afgaan, waar een hyena aan de botten knaagde. De leeuw sloop dichterbij en stormde opeens op de hyena af, die het ternauwernood overleefde. Alsof we in een documentaire van National Geographic zaten. Kippenvel!

Van Savuti verkasten we naar Linyanti. Deze keer kozen we wijselijk de langere, makkelijkere route. Op het laatste stuk naar de camping stuitten we op een muur van buffels: zeker honderd. Er dwars doorheen rijden voelde niet goed, dus we keerden om en namen een ander weggetje.

De camping in Linyanti zelf was wat verouderd en had duidelijk achterstallig onderhoud. Maar de plek maakte alles goed! Afgelegen, met uitzicht op een moeras met nijlpaarden en krokodillen, waar olifanten en giraffen doorheen liepen. De hele middag hadden we live tv, met beeld én geluid. Bij het vallen van de avond kregen we bezoek van twee grazende olifanten op onze kampeerplaats. Koken met olifanten in de keuken: best bijzonder.

Chobe vanaf het water

Na vijf dagen wildernis was onze voedselvoorraad tot een minimum geslonken: rijst en jam was zo’n beetje het enige wat er nog over was. Hoog tijd om de bewoonde wereld op te zoeken. Via Kasane reden we naar Kazungula, in het uiterste noordoosten van Botswana. Een bijzondere plek: hier mondt de Chobe-rivier uit in de Zambezi, en komen Botswana, Zambia, Zimbabwe en Namibië bijna in één punt samen.

De Chobe Riverfront is het bekendste deel van Chobe National Park. Geen apart park dus, maar hetzelfde park als Savuti en Linyanti, alleen nu aan de rivierkant. Waar we het park tot nu toe over land hadden verkend, beleefden we het hier vanaf het water. Ruim drie uur voeren we met gids Kingsley op een sundowner-boottocht langs de oevers. Wat een wildlife weer: tientallen vogelsoorten, varanen, krokodillen, waterbokken, buffels, nijlpaarden en natuurlijk olifanten. Eén nijlpaard kwam zo dichtbij dat ik met mijn camera bijna in zijn bek zat. Als klap op de vuurpijl zagen we ook nog een groep olifanten zwemmen. Tegen zessen zakte de zon in de rivier, met die bekende rode gloed. Prachtige plaatjes, maar vooral een moment om nooit te vergeten. Een avond met een gouden randje!

Victoria Falls: nu of nooit

Als toetje van de reis stond nog een wens op het programma: de Victoria Falls in Zimbabwe. Vanaf Kazungula is het zo’n anderhalf uur rijden, dus als we ze ooit wilden zien, moest het nu. Een nieuwe stempel in ons paspoort, en over asfalt met verraderlijk diepe kuilen reden we naar het stadje Victoria Falls. Het landschap bleef hetzelfde, net als de giraffen langs de weg. Alleen in het stadje zelf was het opeens een drukte van jewelste, met lodges, hotels en toeristen. Dat waren we de afgelopen weken niet meer gewend!

De watervallen liggen op de grens van Zimbabwe en Zambia. Hier stort de Zambezi, inmiddels aangevuld met het water van de Chobe, ruim honderd meter naar beneden. De lokale naam zegt genoeg: Mosi-oa-Tunya, de rook die dondert. Die nevel hangt er voortdurend, en daardoor groeit langs de watervallen een stukje tropisch regenwoud. We wandelden langs de verschillende uitzichtpunten, en op sommige plekken werden we door de nevel kletsnat.

Op de lokale markt scoorden we nog wat souvenirs. Daarna reden we terug naar onze camping aan de Botswaanse kant, voor een laatste middag luieren, lezen, zwemmen, borrelen en braaien. Want hierna zetten we koers terug naar het bushveld, met nog een laatste verblijf in het Tuli Block voordat we Botswana verlieten.