Colombia – Pacifische kust

Het tweede deel van onze reis ging naar het departement Chocó, een heel ander Colombia. Chocó ligt in het westen van Colombia, aan de Pacifische kust. Er lopen nauwelijks wegen naartoe; de beste en veiligste optie is per vliegtuig. Het ruige, bergachtige regenwoud en het hete, extreem vochtige klimaat zijn de belangrijke redenen waarom Chocó een van de meest geïsoleerde regio’s van Colombia is gebleven, zonder grote infrastructuur. Regen hoort er gewoon bij, en wordt hier niet als slecht weer gezien.

Van Medellín naar Termales

Een vluchtje van krap een uur brengt je van Medellín naar Nuquí. Vanuit het kleine propellervliegtuigje zie je het dichte regenwoud. En plots verschijnt aan de horizon het donkergroene water van de Pacifische Oceaan. De Golf van Tribugá bestaat uit een reeks kleine kustdorpen en gemeenschappen, waar vooral Afro-Colombianen en de inheemse Emberá wonen. In de haven van Nuquí vaar je per open motorboot naar je bestemming, in ons geval Termales. Vanaf het water is meteen duidelijk dat het regenwoud hier tot aan de kust loopt. Bij aankomst spring je uit de boot, en sta je zo met je voeten in de verrassend warme Pacifische Oceaan.

Termales is niet meer dan één lange zandweg en een paar zijstraatjes, huisjes en restaurantjes op het strand. Geen auto’s, geen brommers, alles gaat hier per boot of per benenwagen. En alles gaat hier ’tranquilo’. Dat merk je meteen.

De oceaan als kraamkamer

Een van de redenen waarom wij naar deze uithoek gingen, was de bultrugwalvis. Het warme water van de Pacifische Oceaan in de baai van Tribugá is de ‘kraamkamer’. Jaarlijks in juli t/m oktober worden hier de jongen geboren en klaar gemaakt voor de trek naar de koude wateren van Antarctica. Uit gesprekken met onze lokale gids begrepen we dat er op dat moment zo’n 30 bultruggen zwommen in de baai, op enkele kilometers uit de kust. Omdat de baai beschut en relatief ondiep is, kun je ze makkelijk spotten. Het boottochtje is niet ver, maar bij momenten pittig vanwege de golven en de tropische regenbuien die we over ons heen kregen. Maar als ze plots pal voor je opduiken, dan ben je dat snel vergeten. Waanzinnig!

Leven op het ritme van de kust

Verblijven aan de Pacifische kust vraagt verder om weinig. Er is ook weinig. Het is een plek om tot rust te komen, in een hangmat te luieren of een boek te lezen. Om eindeloze strandwandelingen te maken en de krachtige golven van de Pacifische Oceaan te trotseren. Lees hier onze ervaringen met een verblijf aan de Pacifische kust.

Je ziet hier niet alleen een ander landschap, maar proeft ook een andere keuken. Veel vis, recht uit de oceaan, met sterke Afro-Colombiaanse en inheemse invloeden. Menukaarten kennen ze hier niet — het is eten wat de zee en de boot brengen, en dus wat de pot schaft. Soms creatief, maar altijd smaakvol.

Dat het hier vochtig is, komt niet alleen door de regen, dat dachten wij eerst. Maar het hele klimaat is extreem vochtig. Zo hebben wij het nooit eerder meegemaakt. Alles wordt klam, en dat kun je niet voorkomen. Regen hoort erbij, je kunt geluk hebben of ongeluk, maar extreem vochtig is het sowieso. Het hoort bij de magie van deze plek.

Dit is zo’n plek waar je je aan het einde van de wereld voelt. Wij nemen de schoonheid en de vredigheid van de Pacifische kust mee in ons hart.

---

Nieuwsgierig naar de rest van onze reis?
Lees meer over de Eje Cafetero en de Archipiélago de San Andrés, Providencia y Santa Catalina.

Wil je zelf op pad?
Alle praktische informatie over onze route door Colombia vind je hier.